Osman Güzelgöz – Bir genel cerrahın odasında görmüştüm ilk kez şu cümleyi:
“Dayanılması en kolay acı, başkalarının çektiği acıdır!”
Doktorun arkasındaki panoda bir atasözü edasında bana bakan bu sözler beni çok etkilemişti; dalıp gittim geçmişe, çocukluğuma…
…
Acı ile daha 9 aylıkken tanışmışım ben. Annemin ısınmak için mangalda yaktığı kömür ateşine düşerek hem de. Sağ elim, yüzüm ve bedenimin bazı bölgeleri yanmış o zamanlar. Benim hatırlamadığım bu acı ile ilk tanışıklığımdan da sağ elimdeki izler aracılığı ile haberdarım zaten.
Çilekeş anacığım beni sırtına alıp babamla birlikte kapı kapı doktor aramış. 1950’lerin sonu… Aylardan Ramazan… Vakitlerden akşam… Öyle tombul, güzel ve albenili bir bebekmişim ki beni gören herkes “Dayanılması en kolay acı, başkalarının çektiği acıdır!” mantığını işleterek sitem etmiş zavallı anacığıma:“Ne ettin de yaktın bu güzel çocuğu?!” diyerek.
Nereden bilsinler ki çocuğun sadece canı yanarken anasının canı, varlığı, benliği, yüreği yanmakta ve o çilekeş ana sırtında yavrusu ile kapı kapı dolaşarak oğlunun yangınına doktor aramakta… devamı için tıklayın 👇
0 Yorum