Köşe Yazısı

Ne sevmeyi becerebildik, nede saymayı koruyabildik…

Ne sevmeyi becerebildik, nede saymayı koruyabildik…

Sevgili dostlar; Geçenlerde günümüzde en hoyratça her şeyi harcadığımız sosyal medyada tesadüfen bir paylaşıma denk geldim ve günlerdir beynimin içerisinde kira ödemeden ikamet ediyor. Şöyle demişti o paylaşımda, “Benim seni sevmeyi bırakmayışım ve senin beni sevmeyi bir türlü beceremeyişin arasında hayatımı ne güzel mahvettik değil mi?” gerçekten çok ağır değil mi?
Maalesef son yıllarda ve özellikle pandemi ile birlikte sosyal medyayı bazen kaçış, bazen içimizdeki fırtınaları dile getirmek ve çoğu zaman da sadece zamanı değil değerleri, dili, sevgiyi ve saygıyı katletmek için kullanmaktan kaçınmıyoruz.
Hani eskiler o kimine göre eski kafalılık olarak tanımlanan ancak sevginin, saygının ve inşa i değerlerin ilmek ilmek işlendiği, efsane ve hikayelerin, sohbetlerin yapıldığı o zamanlar öldü geri kalan da can çekişiyor.
Çağ yeni bir çağ, teknoloji son sürat ilerliyor, dünya koca bir oldu bunların sayesinde ama ve lakin o koca köy eskilerin gaz lambalı eski köylerini de öldürdü/yaşatmıyor. Biz bu çağda ne o eski köylü kalabildik ne bu kocaman yeni köye yani şehirli olabildik. Sevgiler sahte, saygılar ya paraya, ya makama veya a bir çıkarım nasıl olabilir diye kendimize kullanacağımız mevkiye bu çerçevede elde ettiğimizde güç zehirlenmezi yaşadığımız zaman denilen ancak Araf’ta kalan kişiler olduk. Çok mu iyi oldu hayır çok ağır bir söylem olan seni seviyorum hiç tanımadığın birine âdet yerini bulsun diye söylenen “çok yaşa” ya eşdeğer oldu.
Bunu yapan dostlar lütfen silkenin ve kendinize gelin yoksa yarın selam verecek birini bile bulamayacaksınız. Geriye kalan bir av güzel insan atlara değil de çünkü at kalmadı fakat atlatın yerine geçen arabalara binerek gidecekler. Sonramı kısa ve net ah… vah… para etmecek ve iş işten çoktan geçmiş olacak. Hisseden bir robot ve makinadan bir farkımız kalmayacak.
Sevgiyle kalın…